شهادت امام رضا(ع)

نام تو را بردم زمستانم بهارى شد
در خشکسالى دلم صد چشمه جارى شد

بعد از زمانى که گدایى تو را کردم
دار و ندار من عجب دار و ندارى شد
گفتند جای توست، دل را شستشو کردم
پس می‏شود از خادمان افتخاری شد

می‏خواستند از هر طرف تو جلوه‏گر باشی
این گونه شد، دور حرم آئینه کاری شد

گاهی اسیری لذّت آهو شدن دارد
بیچاره آن که از نگاه تو فراری شد

گَرد ضریحت با من و گَرد دلم با تو
بی تو دوباره این دلم گرد و غباری شد

من سائل بی چیزِ اطرافِ حرم هستم
من سالهای سال، دنبال کرم هستم

انگور سرخی، سبز کرده دست و پایت را
تغییر داده حالت حال و هوایت را

ای خاکِ عالم بر سرم – حالا که می‏آیی
از چه کشیدی بر سر و رویت عبایت را

تو سعی خود را می‏کنی و باز می‏افتی
این زهر خیلی ناتوان کرده است پایت را

وقت زمین خوردن صدا در کوچه می‏پیچد
آری شنیدند آسمانی‏ها صدایت را

وقتی لبت خشکید و چشمت ناتوان‏تر شد
در حجره‏ی در بسته دیدی کربلایت را

در حجره‏ای افتاده‏ای و تشنگی داری
تو کربلای دیگر در حال تکراری

قسمت نشد خواهر کنار پیکرت باشد
بد شد، نشد امروز بالای سرت باشد

بد جور داری روی خاک از درد می‏پیچی
ای وای اگر امروز روزِ آخرت باشد

حیف از سر تو نیست روی خاک افتاده؟!
باید سرت الآن به دست خواهرت باشد

حالا غریبی را ببین دنبال تابوتت
دختر نداری لااقل دربدرت باشد

وقتی شروع روضه‏های ما بیان توست
خوب است پایانش، بیان دیگرت باشد

یابن شبیب آیا شهید بی کفن دیدی؟
در لابلای نیزه، پاره‏پاره تن دیدی؟

علی‏اکبر لطیفیان
#
#